Indringers op drakeneiland

Schrijver: Lydia Rood

Informatie over Lydia Rood:

Lydia Rood studeerde aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. Haar eerste jeugdroman, Een geheim pad naar gisteren, verscheen in 1982. Dit verhaal schreef ze zomaar voor de lol en op aanraden van haar broer Niels is ze ermee naar een uitgever gestapt. Na haar afstuderen in 1984 werkte ze van 1985 tot en met 1991 als eindredacteur "Binnenland" bij de Volkskrant, hier kon ze haar enorme nieuwsgierigheid naar het 'echte leven' enigszins bevredigen. In 1991 koos Lydia Rood definitief voor het schrijverschap, maar ze schrijft daarnaast nog wel columns. Lydia Rood studeerde eveneens Spaanse taal en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam en behaalde in 1988 haar doctoraaldiploma.

Waarom heb ik dit boek gekozen:

Omdat ik niet echt van lezen houd en dit is een dun boek dus daarom heb ik hem gekozen.

Wat vond ik van het boek:

Ik vond het boek erg begrijpelijk ik kon het heel makkelijk volgen wat er gebeurde.  Het boek  was ook  heel erg avontuurlijk.

Samenvatting van het boek:

Op drakeneiland gebeurt er altijd wel iets onverwachts. Dat merkt Jeroen wel als hij tot zijn grote verbazing een duur jacht ziet liggen in de roversbaai. De acht pubers aan boord doen alsof ze thuis zijn en niemand kan er iets aan doen. Jeroen wil ze wegjagen, op zijn eigen manier. Maar de rest van drakeneiland is er tegen. Toch zet Jeroen zijn plannen voord. Hij wil de indringers wegjagen met, geweld. Als die rijke stinkers eenmaal weg zijn, zijn de andere eilanders hem vast heel dankbaar…

Rijke stinkers, je ziet ze overal. En omdat ze toevallig meer geld op de bank hebben staan, in dure jachten kunnen rondvaren, de laatste mode dragen, slecht zijn opgevoed en alles mogen, denken ze dat ze alles kunnen doen en laten. Zonder dat ze merken dat ze iemand pijn doen, vliegen de gemene opmerkingen in het rond, want ja, rijke stinkers zijn goed in gemene opmerkingen bedenken oftewel dissen zoals dat tegenwoordig heet. Je kunt je er echt heel naar, rot en boos door voelen en het kan zelfs, als je alles opkropt, lijden tot een woede-uitbarsting. Dit gebeurt ook in het boek. Het is heel mooi beschreven hoe je je voor, na en tijdens zo'n aanval voelt. Je leeft je helemaal in en gaat op in Jeroens woede, pijn en verdriet. Want verdriet heeft Jeroen, al laat hij dat vaak niet merken. Terwijl je het boek leest kom je steeds meer te weten over Jeroens verleden. Over zijn klas, de kinderen op school, zijn vader en zijn moeder... je merkt waarom Jeroen is zoals hij is. Dat maakt het een heel sterk boek. Je leert Jeroen langzaam kennen, tot je hem helemaal begrijpt. De personen, die eerst zo aardig waren, zijn opeens maar watjes. En de eilanders die je eigenlijk verachte zijn opeens zo slecht nog niet. Je bekijkt drakeneiland van een andere kant.